Finnskt þjóðlag. Texti: Kristján frá Djúpalæk. Úts. Franz Burkhart
Vorið er komið, vegu langa,
var þess lengi beðið.
Heit er þrá allra, sem um næturmyrkva göturnar ganga
geisla þann, er fegurst skín að sjá.
Allir þeir, sem vetrardagsins fjötrarnir fanga.
Fagna, þegar blómin anga.
Bað ég í húmi: Birta megi.
Bæn míns anda hlaut að lokum svör:
Sunnan flugu vorboðar og sólbjörtum degi
sungu lof og dýrð á norðurför.
Brjóst mitt svall af fögnuðinum,
orðin á eigi innibyrgður vetrartregi.
Vorið er komið. Vindar hjala,
vatnaniður berst um gluggann inn.
Fegurð byggir lendur sínar frammi til dala,
fagna tré og blóm í hlíðarkinn.
Bárur stíga dansinn létt og tungum þær tala.
Töfrar lífið gamlan smala.